Rzodkiewka, bliska krewna rzodkwi, pochodzi z dalekich Chin. Znana była już w starożytnym świecie. W Egipcie jadali ją nawet faraonowie, a Grecy widzieli w niej doskonale i wszechstronnie działające lekarstwo. Używano jej przeciwko „pluciu krwią”, dla poprawy wzroku i rozjaśnienia myśli, ceniono jako środek poprawiający trawienie.
Najlepsze i najzdrowsze są rzodkiewki spożywane w stanie surowym. Gdy są już stare, albo dłużej przechowywane, tracą soczystość i stają się ciężko strawne. Jeśli chcemy, by nasz organizm przyswoił sobie wszystkie jej cenne składniki, należy żuć ją bardzo dokładnie.

Od kilku lat owoce kiwi są u nas powszechnie dostępne, a cena ich niższa niż kiedyś. Najpierw kupowaliśmy jeden owoc, który - pokrojony na plasterki - stanowił drogą dekorację słodkich smakołyków. Szczególnie zimą nabywamy większą ich ilość, doceniając znaczenie witaminy A, C i D, no i pektyn, które zawierają. Nie bez znaczenia jest mała ilość kalorii.

Aleksander Macedoński podziwiał niegdyś plantacje bananów, z którymi zapoznał się nad brzegami Indusu podczas indyjskiego etapu swojej słynnej wyprawy. Wielkim amatorem bananów był Napoleon Bonaparte. Poznał ich smak, niestety, dopiero podczas uwięzienia na wyspie Świętej Heleny.

Banany to jedne z  najstarszych roślin uprawnych. W Europie pojawiły się jednak bardzo późno - dopiero na przełomie XIX i XX wieku. Przyczyna była prozaiczna. Obszary, na których znajdują się bananowe plantacje, leżą daleko od Europy.

Cykoria liściasta, zwana też sałatą zimową, najpopularniejsza w Holandii i Belgii, opanowała wszystkie dobre kuchnie. Godna jest uwagi nie tylko ze względu na to, że wzbogaca skromny koszyk zimowych i przedwiosennych jarzyn, ale przede wszystkim dla jej cennych wartości odżywczych i zdrowotnych.
Jak wszystko, co dobre i zdrowe, ceniona była cykoria w starożytności i stosowana między innymi jako lek na dolegliwości wątroby i przeciw obstrukcji. Znana ze swej lekarskiej wiedzy św. Hildegarda (XII w.) twierdziła, że cykoria „ułatwia trawienie, jeżeli Bóg tego chce”.

Winogrona...Kto z nas nie lubi tych smacznych, delikatnych i soczystych owoców? Zielone, czerwone, białe i kremowe grona o miąższu zawierającym wszystko co najzdrowsze: witaminy, sole mineralne, cukry i garbniki. Słodkie, winne albo kwaśne - ich smak zależy od zawartości kwasu białkowego i kwaśnego winianu potasowego.

Winne grona znane są od wieków. Od ilu, tego dokładnie nikt nie wie. Z „Księgi Rodzaju” dowiadujemy się, że Noe uprawiał ziemię i założył winnicę. Znane były winogrona w starożytnej Mezopotamii, Egipcie, Francji. Fenickie słowo „ujan” oznaczające wino przeszło do języka greckiego jako „ojnos”, stamtąd jako „vinum” do łaciny. Widać więc, że do Europy winogrona przybyły z Bliskiego Wschodu.

Seler znany jest wszystkim, choć nie każdy go lubi. A szkoda! Przecież to wspaniały afrodyzjak i środek odchudzający, przedłużający młodość i radość życia.

Oprócz powszechnie znanej odmiany bulwiastej selera wysoko ceniony jest seler naciowy. Od kilku lat jest też do nabycia w Polsce. Nie zajął jeszcze należnego mu miejsca, ale panie domu szybko przekonały się, że zasługuje on na miejsce eksponowane w jadłospisie tych wszystkich, którzy cenią smak, zdrowie i smukłą linię.

Tegoroczna mroźna zima powoduje, że mamy ochotę na jedzonko treściwe, dodające energii i rozgrzewające. Proponuję coś innego, niż tradycyjny schabowy.
Zacznijmy od smakowitych gołąbków...

Wybrałam dla Państwa z książek kucharskich wydanych około 100 lat temu, kilka przepisów na proste dania. Sądzę, że także w dzisiejszych czasach będą nam smakować. Autorki, zgodnie z zasadami żywienia, obowiązującymi w tamtych czasach, zalecają smażenie wszystkich potraw na maśle. My czynić tego nie będziemy, bo zastąpimy je innymi tłuszczami, ale pamiętajmy, że dodatek kawałeczka masła pod koniec gotowania, nada potrawie aromatu.

Są ludzie, którzy nie tkną potrawy, w której jest choć odrobinka cebuli, ale na szczęście większość spośród nas lubi tę piekącą jarzynkę.
Z cebuli można przygotować wiele smacznych, prostych i tanich smakołyków.