Przed laty zimy bywały srogie i  długie, tak bardzo mroźne jak właśnie teraz. Wiedzieli nasi przodkowie, że w ten zimowy czas trzeba organizmowi dostarczać dużo kalorii, które pozwolą czuć się dobrze i  ciepło.
Prababcie smażyły i piekły smaczne mięsiwa, treściwe dania. Skorzystajmy z ich wiedzy.

Są ludzie, którzy nie tkną potrawy, w której jest choć odrobinka cebuli, ale na szczęście większość spośród nas lubi tę piekącą jarzynkę.
Z cebuli można przygotowywać wiele smacz­nych, prostych i tanich smakołyków.

Zupy wyszły z mody, bo wini się je o to, że tuczą. Przychodzi jednak chwila, w której nabieramy ochoty na talerz smacznej zupy. Rozgrzewa ona żołądek i pobudza apetyt. Tu­czą tylko zupy tłuste, zawiesiste. Zupa może być przecież dietetyczna, lekka; czasem jest niezbędna dla zdrowia i dobrego sa­mopoczucia. Kuchnie wszystkich narodów do­starczają wielu przepisów na to pierwsze danie, czasem kolacyjne, a w dawnych czasach śnia­daniowe. Zupy mogą być ciepłe lub zimne, czyste i podprawiane, gotowane na wywarach mięsnych, jarzynowych, grzybowych. Ostre i ła­godne, kwaśne albo słodkie, mleczne, owoco­we... Wspaniały zapach i bogactwo smaków możesz odkryć gotując zupę z produktów, które właśnie masz pod ręką.

Coraz częściej zdarza się, że znajomi rezygnują z udziału w towarzyskich imprezach, bo … odchudzają się.
Ale też częściej serwujemy smakowitości, które nie tuczą.
Andrzejkowi goście w przerwie między laniem wosku a piciem szampana z radością „przegryzą małe co nieco”.

Nie ulega wątpliwości, że ziemniaki to drugi chleb - należą do najpopularniejszych surow­ców polskiej kuchni. Gotujemy je, smażymy, dusimy, faszerujemy, mielemy, siekamy, su­szymy.
Tak bardzo przyzwyczailiśmy się do ziemniaków, że czasem trudno skompo­nować obiadowe menu bez nich.
Ziemniak jest dobrym źródłem substancji mineralnych: soli, potasu, fosforu, magnezu, wapnia. Zawie­ra też mangan, miedź, cynk, nikiel, kobalt. Teraz, w jesieni, ziemniaki są bardzo smaczne, korzystajmy więc i przygotowujmy z nich potrawy pamiętając, „ziemniaki ugotowane z miłością, lepiej smakują niż usmażona w gniewie kiełbasa".

Chłodne i krótkie dni tak charakterystyczne dla najsmutniejszego miesiąca, jakim jest właśnie listopad, stwarzają potrzebę smakowania dań sycących i doskonale przyprawionych.

W wielu polskich domach nie zapomniano o tradycjach związanych z dniem Św. Marcina. Stanowił on niegdyś ważną datę - po zakończeniu robót polowych właśnie w listopadzie („na Święty Marcin") wypłacano należności parobkom i innym pracownikom zmieniającym gospodarza albo odchodzącym po sezonie. Z dniem Św. Marcina wiąże się w Polsce i w niektórych krajach europejskich zwyczaj przyrządzania gęsi (na zdjęciu geś pieczona wg Marii Disslowej).

Selery i selerowy sok, jeśli tylko jemy je i pijemy go systematycznie, przedłużają młodość i co do tego nie ma żadnych wątpliwości.
Początkowo seler zaliczany był do warzyw luksusowych - upra­wiano go głównie w klasztornych i dworskich ogrodach.
Na większą skalę jego uprawa pojawiła się na naszym kontynencie w siedem­nastym wieku.
Oprócz powszechnie u nas znanej odmiany bulwiastej selera wysoko ceniony jest seler naciowy.

Pojawiły się po raz pierwszy w Iranie i - jak wiele innych owoców i warzyw - trafiły w starożytności do krajów śródziemnomorskich.
Śliwki, cenione przez Greków, wspominane przez rzymskich pisarzy, poszły (jak wiele innych owoców) w zapomnienie w strasznych wiekach średniowiecza. Ale oto na Wschodzie pojawili się zachodni rycerze, krzyżowcy, pragnący Grobu Świętego dobyć z niewiernych, saraceńskich rąk. W czasie swych 200-letnich rządów na Bliskim Wschodzie sprowadzili ponownie do Europy śliwę.

Smakowite przysmaki naszych prababć jeszcze dziś wywołują po ich przeczytaniu nagły przypływ apetytu.
Bo i który mąż, nawet najbardziej zapracowany, po przyjściu do domu nie oniemiał z wrażenia na widok przygotowanych pyszności?

Skosztujmy kilku wspaniałych, a wymagających już dziś przypomnienia potraw.