Lubimy, aby w naszym domu wszystko lśniło i błyszczało.
W zależności od tworzywa, z jakieego wykonane są przedmioty, czyścimy je domowy mi sposobami wypróbowanymi przez nasze mamy i babcie, bądź też środkami dostępnymi w sklepach. Na wszystko znajdzie się rada!

Bransoletki, łańcuszki, kolczyki, pierścionki, sznury korali czy pereł - wszystkie ozdoby, nawet te wykonane z najcenniejszych kruszców, z  biegiem czasu tracą swój pierwotny blask. Często idąc do kogoś z wizytą czy szykując się na karnawałowy bal zamierzamy włożyć na siebie ulubioną błyskotkę. Wyjmujemy ją ze szkatułki, ale nie cieszy naszych oczu jak dawniej. Okazuje się, że biżuteria jest... brudna. Co zrobić, jeśli na oddanie jej do profesjonalnego czyszczenia u jubilera nie ma czasu?

Zima to dla roślin czas najtrudniejszy. Większość roślin znajduje, się w  stanie spoczynku - zmieniają się więc ich wymagania.
W nieodpowiednich warunkach i przy niewłaściwej pielęgnacji na liściach pojawiają się plamy, liście żółkną i usychają.
Aby temu zapobiec należy stosować kilka prostych zabiegów...

Warto o tym pamiętać i  przestrzegać kilku podstawowych zasad, służących kulturze stołu i biesiadowania.
Szkło ustawiamy na stole nad nakryciem, od lewej do prawej, zaczynając od najwyższej szklanki (kieliszka) ku najniższej.
Kieliszek do szampana stawia się zawsze jako pierwszy od lewej.

Czas przepływa obok nas i w nas, jest niewi­dzialny i nieuchwytny. Nie można go zatrzy­mać, nie można cofnąć. Patrząc na szybko rosnące dzieci, na nasze wnuki, przy­prószone siwizną włosy - odczuwamy jego upływanie.
To czas nadaje sens wszelkiemu życiu, od narodzin aż do nieuchronnego końca egzystencji.
Każdy żywy organizm ulega prze­mianom - innym u swego początku, zupełnie odmiennym u kresu.

Jest kilka takich dni w roku, kiedy w każ­dym polskim domu bez względu na to, gdzie się znajduje, sięgamy do tradycji, przypomina­my sobie zwyczaje panujące w domu rodziców i dziadków. Do takich dni należą Święta Boże­go Narodzenia. Wspomnienia...
Ileż wspomnień niesie nam wigilijna wieczerza. Wzruszają one, rozrzewniają i przemawiają do duszy. Nasze myśli sięgają do najpiękniejszych chwil dzie­ciństwa, ku najbliższym, którzy odeszli...
 

Pokój ciepły i jasno oświetlony, a na środku stół pięknie rękami matki nakryty, opłatek z rąk do rąk przechodzi, w powietrzu rozbrzmie­wają echa życzeń i błogosławieństw. I ciemno­zielone „boże drzewko", lśnią bombki, aniels­kie włosy, łańcuchy, i betlejemska gwiazda na szczycie choinki. A pod choinką ileż niespo­dzianek i gwiazdkowych prezentów. A najwię­cej dla dzieci, które na ich widok napełniają pokój gwarem okrzyków zdumienia, radości, szczęścia... A potem niezapomniane dźwięki odwiecznych, kolędowych pieśni nuconych wspólnie: Bóg się rodzi, moc truchleje, Pan niebiosów obnażony...

Tych wspomnień nie da się zatrzeć w naszej pamięci. Dzień wigilii to święto miłości i zgody. W dniu tym nasze serca, jeśli coś mają przeba­czyć - przebaczają, jeśli o czym zapomnieć - zapomną".

Migdał to krewny brzoskwini, ale często traktuje się go jak orzech, chociaż nie ma z nim nic wspólnego. Migdały są owocami migda­łowca zwyczajnego. Każdy z nich znajduje się w szarozielonej, włóknistej okrywie, którą trze­ba usunąć, aby dostać się do smakowitej zawartości. Ojczyzną migdałowca jest praw­dopodobnie zachodnia część Azji Środkowej. Dziś uprawiany jest przede wszystkim w kra­jach śródziemnomorskich, czarnomorskich i w Kalifornii.

Wszyscy bez względu na wiek lubimy Świę­tego Mikołaja.
Pamiętamy lata dzieciństwa, kie­dy - tak jak dziś nasze dzieci i wnuki - czekaliśmy na wizytę tego patrona dzieci, uczo­nych i złodziei.
Chociaż tak mało wiemy o jego życiu, często był przedstawiany w średnio­wiecznej sztuce na witrażach i malowidłach.

* Sałatki będą smaczne, jeśli użyjemy do nich świeżych składników.

* Używamy do zakwaszania octu winnego lub soku z cytryny.

* Sprawdzamy, czy majonez jest smaczny i świeży.

Kult zmarłych zajmuje istotne miejsce w religiach i kulturach chyba wszystkich społeczeństw, zarówno chrześcijańskich, jak  i niechrześcijańskich. W naszym kręgu kulturowym czcimy groby blis­kich i narodowych bohaterów, pola zbroczone żołnierską krwią i miejsca męczeństwa.

W cywilizacji chińskiej kult przodków objawia się składaniem ofiar na domowym ołtarzyku. W Państwie Środka - jeszcze niedawno - grzebano zmarłych pod glinianą podłogą wiejskiej chaty, by byli blisko żyjących.

* Jeśli kupujesz białą kapustę, nie zapominaj, że na surówkę lepsze będą małe główki, bo mają subtelniejszy, delikatniejszy smak, niż te duże.

* Jeśli robisz surówkę z kiszonej kapusty i wydaje się ona zbyt kwaśna, lepiej jej nie płucz, bo wylejesz wraz sokiem witaminę C.
Spróbuj nieco złagodzić jej smak przez dodatek słodkiej, nie kiszonej kapusty, surowej, utartej marchewki, cukru i oliwy.
Dodatek oliwy (oleju) spowoduje, że łatwiej będzie przyswoić organizmowi zawartą w warzywach witaminę A.

Nie było łatwo w dawnych czasach o lekarza, nie każdy też - podobnie jak dziś - ufał medycznej wiedzy. Każda pani domu biegła była w podstawowej sztuce medycznej. Wiedziała jak leczyć niestrawność, przeziębienie, umiała opa­trzyć ranę, znała się na ziołach, przyrządzała napary i stawiała bańki. Nasze prababcie wer­towały zielniki, szukały recept po modnych od XVI wieku kalendarzach i rozmaitych porad­nikach, traktujących "o lekarstwach gospodars­kich z domowych zebranych ingrediencji".

Legenda mówi, że dobry Bóg stworzył jarzę­binę dla ozdoby świata, nakarmienia ptaków oraz pociechy pustelników.
Jarzębina jest drzewem o  smukłym, eleganckim kształcie, nie jest zbyt wysoka, bo wyrasta do około 15 metrów i, tak jak człowiek, gdy ma dobre warunki, w młodości bardzo szybko się rozwija.
Na starość jej gładka, błyszcząca kora staje się czarnoszara i  pokryta rysami, jak twarz starego człowieka zmar­szczkami.
Umiera jarzębina około dziewięćdziesiątego roku życia.

Wrzos kojarzy się z pierwszymi chwilami jesieni, pięknej, roztaczającej tajemnicze mgiełki i tej, która przynosi poranne przymrozki i coraz krótszy dzień.
Wrzos pachnie delikatnie, kwitnie przepięknie tworząc różowoliliowe dywany w sosnowych lasach, na zrębach, łąkach, górskich murawach.
Krzewy wrzosów mają drobne, gęste gałązki i miododajne kwiaty, które możemy suszyć, a suche schować do papierowych torebek i szczelnych pudelek, niech czekają na zimowy czas. Zawierają sole mineralne, obfitują w krzemionkę, garbniki, flawonoidy i eteryczne olejki.