Łużyczanie to potomkowie Słowian Połabskich - tych, którzy od VI wieku karczowali lasy pod uprawę podmokłych terenów na zachód od Odry. Słowiańszczyzna połabska w X wieku została przez nowych osadników zgermanizowana.
Z ponad dwóch tuzinów plemion słowiańskich żyjących jeszcze w średniowieczu na terenach dzisiejszych Niemiec, tylko Łużyczanom udało się przetrwać.

Pielęgnują tradycję, choć  zakorzenili się w niemieckości.  Zachowali swój język i kulturę.

W tradycyjnej kuchni słowiańskich Łużyczan na stole często pojawiają się potrawy mączne, są to przede wszystkim plince, po dolnołużycku „mlince”. Jest to rodzaj placków smażonych na patelni albo naleśników.
Charakterystyczne są też potrawy z roślin strączkowych oraz dania mleczne, zwłaszcza twaróg (w języku górnołużyckim „twaroh”, po dolnołużycku „twarog”).
Jako okrasy nadal często używa się oleju lnianego tłoczonego na zimno.
Wśród dyniowatych poczesne miejsce zajmują ogórki kiszone, które szczególnie udają się w regionie Błot (niem. Spreewald), po gónołużycku zwane „kórki”, a na Dolnych Łużycach - „gorki”.