Kredens, jako samodzielny mebel, pojawił w XVII-wiecznej Anglii, ale jadalniach zadomowił się na dobre dopiero na przełomie XVIII i XIX wieku.
W polskich pałacach i dworach mianem kredensu określano pomieszczenie, najczęściej znajdujące się między kuchnią a jadalnią. Przechowywano tam zastawy stołowe, sztućce, a także obrusy, chusty i chusteczki. Tam też potrawy nabierały ostatecznego kształtu przed podaniem ich na stół. Wypełniano więc wazy zupami, układano posiłki na tacach, dekorowano je, a trunki rozlewano w kieliszki. Było to także miejsce pracy służby odpowiedzialnej za obsługę stołu.
Jeszcze nie tak dawno był kredens „dyżurnym” i niezbędnym meblem obecnym w kuchni lub jadalni.

Lucyna Ćwierczakiewiczowa pobiła niewątpliwie rekord popularności wśród autorów wydawanych u nas książek kucharskich. Były jeszcze po niej dwie autorki, które zdobyły wielką poczytność, kształtując tym samym domową kuchnię polską w pierwszych dziesiątkach lat naszego wieku - Maria Ochorowicz-Monatowa i Maria Disslowa. Ale Ćwierczakiewiczowa była tą pierwszą i zarazem pewnego rodzaju instytucją w dziedzinie gospodarstwa domowego, a przy tym postacią, której obecność zaznaczyła się w życiu Warszawy drugiej polowy XIX wieku. Dość powiedzieć, że 365 obiadów miało w latach 1860-1923/24 wydania w 130 tysiącach egzemplarzy!