NAPOJE.

        

Napój alkoholowy o ciemnozielonej lub brązowej barwie, charakterystycznym zapachu niedojrzałych orzechów włoskich o zawartości alkoholu od 25% do 75%. W smaku gorzkawo-korzenna i nieco cierpka.

Nalewka pochodzi z Kresów, skąd wraz z repatriantami trafiła w  1945 roku na Ziemie Odzyskane.

Wyrabiana według różnych przepisów, przekazywanych z pokolenia na pokolenie, z orzechów zbieranych na przełomie czerwca i lipca (przed uformowaniem się skorupki).
Zielone orzechy są bogatym, naturalnym źródłem witaminy C.

Nalewka tę można stosować leczniczo przy niestrawności.

Na „Liście Produktów Tradycyjnych” od 10 października 2005 r.




Napój alkoholowy o barwie mętno-miodowej, słodkawym smaku, z wyraźnie wyczuwalną goryczką oraz zapachem chmielu i miodu.
O powszechnym warzeniu piwa w dawnej Polsce wspominali m.in. Gall Anonim czy Jan Długosz. Ten ostatni pisał: „ma naród Polski napój warzony z pszenicy, chmielu i wody, po polsku piwem zwany. Nie ma nadeń lepszego dla pokrzepienia ciała”.

Domowe warzenie piwa, w oparciu o receptury pochodzące z książek Lucyny Ćwierciakiewiczowej czy Teofila Ciesielskiego, to nie tylko  powrót do korzeni i tradycji słowiańskich, ale także narastająca w ostatnich latach moda.

Receptura piwa miodowego oparta jest na doświadczeniach śląskich pszczelarzy. Do jego wyrobu używa się popłuczyn powstających w trakcie mycia urządzeń pszczelarskich służących do pozyskiwania miodu, a także resztek wosku zawierających miód.
To także wyraz pszczelarskiej zapobiegliwości, która nie pozwala na marnowanie nawet tak skromnych resztek pracy pszczół. Przepisy na sporządzenie piwa miodowego (w każdej pasiece mającego nieco inny charakter) są tajemnicą opolskich pszczelarzy.

Na „Liście Produktów Tradycyjnych” od 30 października 2007 r.


Opracowanie - jph
na podstawie „Listy Produktów Tradycyjnych”