Zwana czasami bielicą lub bylnikiem  jest rośliną od wieków uważaną przez wiele ludów za roślinę obrzędową.
Jej łacińska nazwa pochodzi od imienia bogini Artemizy, która pomagała rodzącym kobietom.

W Polsce  jest bylica kolejnym chwastem zaliczanym do „magicznych ziół świętojańskich”; chroniących od „potworów, uroków, nieszczęść i chorób”.
Anglosasi wymieniają ją wśród  „9 świętych ziół” danych światu przez boga Woden.

Pochodzi z wybrzeży Morza Śródziemnego.
W kuchni używa się  wysuszonych nasion. XVII-wieczny angielski zielarz tak pisał o jej nasionkach: „są barwy czarniawej, bardzo podobne do nasion cebuli, ostre w smaku o wspaniałym słodkim aromacie”. W lecznictwie nasionka czarnuszki wysoko cenione  są jako środek poprawiający trawienie i moczopędny, na „humorów rozrzedzenie i wiatrów pędzenie”. Używano jej też jako środka na poprawienie apetytu i  wzmocnienie systemu odpornościowego.

 

HAREMOWY PRZYSMAK.
 

 

Kozieradka ta mała smukła roślinka w Polsce ma dziesiątki regionalnych nazw, co świadczy o jej dawnej popularności.
Nazywana bywa  greckim jaskrem, greckim sianem, grecką koniczyną,  bożą trawką, koziorożnikiem, bożorożcem, fenogryką, kozłowcem greckim, nardusem, nardą francuską, sinognojką, trzybocznią, a to  tylko niektóre z nich.
Kozieradka należy do bardzo starych roślin uprawnych znanych już w starożytnym Egipcie, Babilonie i Indiach.

 „PACHNĄCE KOŚCI TYGRYSA”.

Komosa należała od czasów neolitycznych aż do XIX wieku do  najbardziej popularnych ziół. W Chinach nazywano ją „pachnącymi kośćmi tygrysa”. Ten pospolity chwast pól uprawnych niegdyś  wysoko ceniony w całej niemal Europie, na przednówku był pożywieniem wielu biedaków; być może stąd taka niechęć do niego w polskiej kuchni.
Istnieje wiele odmian komosy - najbardziej popularne z nich to komosa strzałkowa, biała oraz piżmowa - zwana inaczej meksykańską.

Pokrętnik, stolist, złocień, renisz, zeniszeń, złotnia, drętwik, krfawczyk,  krwawnica, śmietanka  to wszystko stare polskie nazwy określające krwawnik, rosnący niekiedy tak gęsto i zwarcie, że tworzy silne zadarnienie. Pochodząca z  rodziny złożonych, niezwykle gęsto ulistniona aromatyczna bylina, pospolicie występuje na suchych łąkach, miedzach,  słonecznych polanach i  brzegach  lasów. Łodyga z białymi lub szarobiałymi drobniutkimi kwiatami wyrasta na wysokość nawet 70 cm.

Gorczyca z rodziny krzyżowatych od wieków znana jest jako warzywo i roślina lecznicza i często nazywana była kapustą gorczycą. Starożytni Rzymianie nazwali ją „sinapis”, a  wiara w afrodyzjakalne działanie rośliny powodowała, że  dodawali jej do każdej wykwintnej potrawy,  i  wielu miłosnych napojów.

Smak nasion jest ostry, palący. Nasiona gorczycy czarnej tak jak i  nasiona gorczycy białej delikatniejszej w smaku , czy gorczycy sarepskiej służą głównie do produkcji musztardy i jako konserwujący środek do marynat, pikli, do przygotowywania domowych konserw i wyrobów wędliniarskich, do sałatek z buraków.

W Polsce rośnie dziko także gorczyca polna zwana popularnie ognichą.

 CEBULA CZAROWNIC.

 

Ta roślina zwana również czosnkiem leśnym, dzikim lub cebulą czarownic posiada wszystkie cenne właściwości uprawianego czosnku. Różni się jednak wyglądem - z  wąskiej podłużnej cebulki  bardzo wczesną wiosną wyrastają na ogół dwa listki (jak u konwalii) a z nich  wyłania się łodyga zakończona białymi kwiatuszkami zebranymi w kulę. Kwitnie od kwietnia do maja.

W średniowiecznej Europie uprawiany dla celów przyprawowych i leczniczych dziś rośnie wyłącznie  w stanie naturalnym w zacienionych, wilgotnych łąkach, zaroślach i leśnych polanach.

...tak właśnie została nazwana przez Indian ta roślina „przywleczona” do Ameryki z  Europy. Botanicy znają ponad 200 gatunków babki, nas interesuje jeden, a właściwie dwa - zwyczajna (szerokolistna) i lancetowata. Barankowy język, biczki, języczki polne, żywiec to inne polskie nazwy tego popularnego chwastu, potrafiącego działać cuda w leczeniu dróg oddechowych, działającego wybitnie wzmacniająco. Powinno się ją jadać po długich chorobach, przy rekonwalescencji, a także przy niedokrwistości.

W języku polskim to ziele ma bardzo wiele nazw - ziele św. Ducha, gołębia pokrzywa, lubszcza, angielika, anżelika, archangelika, anielskie ziele, anielski korzeń, dzięgielnica, dzięgiel wielki - co region to inna nazwa.

 rozpiera miękkie swe kiście” 
 

 ...100% GORYCZY.
 

„W każdym marnym ziółeczku,

 

Polacy nazywali go różnie - psia ruta, piołunek,  piełun, poleń, absynt, wermut, piolin polny, a polska nazwa  wywodzi się od prasłowiańskiego słowa „pioły” = „gorzki”.

Stara legenda głosi, że kolor kwiatów cykorii dzikiej powstał z „wypłakanych błękitnych oczu dziewczyny po stracie ukochanego”.
Wszyscy chyba znamy hodowaną cykorię sałatową i wszyscy też pewnie znamy niebiesko kwitnący  wysoki chwast noszący nazwę cykoria podróżnik. To właśnie z jego korzeni już w XVI wieku przyrządzano namiastkę kawy. Zawarta w korzeniach inulina podczas prażenia przekształca się we fruktozę i karmel dający wysuszonym korzeniom ciemną barwę i przyjemny nieco gorzki smak.

Jest to bylina z rodziny wargowatych, wyrastająca do wysokości 30 cm, z okrągłymi ząbkowanymi liśćmi i niebiesko fioletowymi kwiatkami  pojawiającymi się od kwietnia do czerwca, najobficiej w maju i wtedy młode listki są najlepsze.

Szymon Syreński (Syreniusz) szeroko omawiając to ziele pisał: Barszcz nasz znajomy jest każdemu z nas, na Rusi, w Litwie, w Żmudzi(...)do lekarstwa i stołu użyteczny jest bardzo smaczny. Tak korzeń jako liście. Acz korzeń tylko do lekarstwa użyteczniejszy jest, liście zaś do potraw.