O MIŁOŚCI ZUZI W PIWNICACH UKRYTEJ...

Młodzi kochali się bardzo, ale niebezpieczeństwo groziło nie tylko Zuzi, lecz całemu miastu, wszystkim pięknym rzeszowiankom.  Dlatego Łukaszek chwyciwszy za szablę, popędził bronić Rzeszowa przed Tatarami. Zuzia zaś ukryła się w lochach pod rzeszowskim Rynkiem.

Bitwa była potworna. Mnóstwo wojaków i mieszczan życie w niej postradało. Zuzia słysząc nad głową tętent końskich kopyt, w coraz to głębszych piwnicach przed barbarzyńcami się kryła. Dzicz tatarska nie oszczędziła miasta. Co się dało Tatarzy rozkradli, a wychodząc z miasta ogień podłożyli. Płonęły jak smolne szczapy domy na rzeszowskim Rynku. Wśród nich  ten, w piwnicach którego ukrywała się Zuzia. Spłonął doszczętnie i zawalił się.

Tymczasem bitwa z ulic miasta przeniosła się na podmiejskie błonia. Dzielni obrońcy Rzeszowa odpychali wroga coraz to dalej od bram miasta, aż w końcu precz przegnali. Łukaszek wrócił na spalony rzeszowski Rynek i  jął szukać swej ukochanej. Tam gdzie się rozstali, nie było dziewczyny. Sąsiednią kamienicę ogień w niwecz obrócił, a część pogorzeliska zapadła się pod ziemię. Wołał zrozpaczony Łukaszek swą narzeczoną i nawoływał, ale za odpowiedź  echo jego lamentów  jeno było. Oczami wyobraźni widział Łukaszek Zuzię w tureckim jasyrze. Nie namyślając się wiele, ruszył  młodzieniec  ku tatarskiej krainie, szukać tam swojej umiłowanej.

                      

 

A Zuzia? Zginęło biedactwo pod palącymi się szczątkami domu, który zapadł się pod powierzchnię Rynku. Gdy tworzono w Rzeszowie podziemną trasę turystyczną  - natrafiono na szkielet Zuzi. Teraz już wiadomo, że to nie wiatr i ogołocone z liści gałęzie drzew świszczą w zimne, wietrzne noce coś co przypominało swym brzmieniem płaczliwe wołanie: „Łukaszku! Łukaszku!” To duch Zuzi błąka się po rzeszowskim Rynku, wychyla z balkonów Ratusza, to znowu staje na wieży kościoła farnego  i na wszystkie strony świata przywołuje  i  zewsząd wypatruje swego ukochanego.


Tekst i foto: Stanisław Gazda
potrawyregionalne.pl - Bydgoszcz