DESERY NA KAŻDĄ OKAZJĘ.

Deser jest prawdziwymi niekwestionowanym ukoronowaniem nie tylko wykwintnego posiłku. To lekka i zwiewna kropka nad „i”, dopełnienie smaków oraz „ostatniej przegródki” w otchłaniach ludzkiego jestestwa.
Takie „przegródki” posiada nie tylko typ klasycznego głodomora. Idę o zakład, że każdy z nas ma swoje ulubione desery, a wiedząc, że będą podawane, czy też widząc je na stole, daruje sobie dwa, a nawet trzy ostatnie kęsy najsmakowitszego, najbardziej nawet wykwintnego dania zasadniczego.

W każdym z nas siedzi drobny łakomczuch, który budzi się na dźwięki różnych słów. Jeden dałby się - dosłownie - pokroić za płonące lody, inny nie wyobraża sobie życia bez bitej śmietany z najróżniejszymi dodatkami. Są tacy, z moich obserwacji wynika, że stanowią mniejszość,  którzy preferują (cha, cha, chi, chi…)  odwrotną zawartość deseru, czyli - dodatki plus bita śmietana, byle było jej zdecydowanie więcej, niż dodatków. A mus owocowy - w lecie, a legumina a’la babcia - po obiedzie na wczasach pod gruszą, a może sorbet, albo galaretka ze świeżutkimi owocami leśnymi?

Jesienią i w zimie - kiedy człowiek, często nieświadomie lub podświadomie, „futruje się” na obraz i podobieństwo domowych czworonogów - w szczególnym poważaniu są wszelkiego rodzaju wypieki, w tym osobliwie niebezpieczne… drobne ciasteczka. Jakże często okazuje się, w przypadku tychże, że nasza „przegródka” (cha, cha, chi, chi…) staje się… zapasowym składzikiem - takim… „vice- żołądkiem”.

Ja - bynajmniej -  nie śmieję się z tego. Uśmiecham się jeno ze szczerą radością do każdego deseru, a na przyjęcie ulubionych szykuję swój „vice- żołądek”. Bycie łasuchem to żadna ujma na honorze. Wręcz przeciwnie, tylko prawdziwy łasuch potrafi w pełni docenić starania osoby podejmującej go jadłem i tegoż jadła bukiety smakowe.

Nie oszczędzajmy zatem na deserach i nie unikajmy smakowej kropki nad „i”. Jedzmy wszystko zgodnie z zasadami diety, której przez całe długie i wspaniałe życie wierna była Hanka Bielicka, nazywając ową dietę skrótem a dosadnie „NŻT”, co w trawestacji lekko zbliżonej ku językowi francuskiemu (językowi światowej gastronomii) zamienić można na „NJT”, co zaś przekłada się na: „Nie Jedz Tyle” - (chi, chi, cha, cha…) .