Małopolska toregion, w  którym szczególnie żywe są tradycje kolędnicze.
W karnawale, tuż po świętach Bożego Narodzenia, w wielu miejscowościach, niemal co tydzień odbywają się przeglądy grup kolędniczych. Wiele z  nich - corocznie - od kilkudziesięciu już lat.
Najlepsze, najbardziej oryginalne grupy zapraszane są do udziału w „Góralskim Karnawale” odbywającym się w Bukowinie Tatrzańskiej.

Na samym wirsycku cosi migo w nocy,
Moze gwiozdka z nieba, abo wilków łocy?
Hej, gwiozda, gwiozdecka złotem wyklijano,
Głosi narodzenie Niebieskiego Pana.

W tym roku kolędujemy z Asią, Dominiką, Misią, Zuzią, Adamem i Bartkiem, którzy w Ośrodku Kultury w Kaliszu Pomorskim nagrali swoje wersje polskich kolęd, z Wandą Łomnicką-Dulak, która specjalnie dla Państwa napisała nad Popradem 3 pastorałki oraz z  zespołem „Kurdesz” i wykonawcami „Pastorałek Sądeckich” (nagranie archiwalne).

Mamy wiadomość z Ewangelii, że Chrystus, narodzony w stajni, złożony był in praesepio. Praesepe znaczy w polskiej mowie żłób. Jasła zaś zowią się zagrody pod żłobem, gdzie słomę na podściel pod konie służącą kładą; mówią się też jasia, kiedy w oborach, w których bydło stawa, nie masz żłobów, tylko w takie zagrody, z deszczek zrobione, kładą dla bydła słomę i sypią sieczkę.
Ten, co pierwszy wymyślił jasełka, o których niżej będę pisał, rozumiał, że żłób i jasła są imiona jednę rzecz znaczące, tę samę, co słowo łacińskie praesepe, przeto lalkom swoim i fraszkom dziecinnym, którymi wyrażał Narodzenie Chrystusowe, nadał imię jasełka. Które kiedy nastały do Polski, nie wiem, jak jednak pamięcią zasięgam, we wszystkich kościołach byty używane; obchodzono je tak jak groby wielkopiątkowe, lubo mało co ludzie stateczni, tylko najwięcej matki, mamki i piastunki z dziećmi, studenci z dyrektorami i młodzież doroślejsza obojej płci, pospólstwo zaś drobne niemal wszystko.

Autorką książki „Co to za gwiozdecka nad Osowiom świyci” jest Magdalena Kroh - etnograf, od wielu lat związana zawodowo z Muzeum Okręgowym w Nowym Saczu, a także juror wielu przeglądów i konkursów folklorystycznych.

We wsiach Beskidu Żywieckiego z dawien dawna na pożegnanie starego i powitanie Nowego Roku kolędowały obrzędowe zespoły  „Szlachciców” i „Dziadów” - zwane także „Przebierańcami”.
Wobec braku źródeł wskazujących na ich rodowód, przyjmuje się różne hipotezy, między innymi, że wywodzą się one ze średniowiecznych misteriów grywanych w kościołach, bądź z późniejszych popularnych w XVI wieku wędrownych widowisk i comedii del-arte oraz XVII-wiecznych komedii rybałtowskich. Obrzędy te kontynuowane współcześnie są żywym, wyrastającym z przywiązania do tradycji przejawem kultury ludowej.

Słowianie zaczynali rok wiosną, gdy w promieniach słońca boga Swaroga i  jego syna Dadźboga rozpoczynało się nowe życie. Nasze zwyczaje noworoczne wywodzą się więc bądź ze słowiańskich kul­tów agrarnych, bądź też ze zwyczajów rzymskich połączonych z gusłami uprawianymi niegdyś wszędzie dla zapewnienia sobie szczęścia i bogactwa.

Nazwę Trzech Króli zaakceptowała tradycja ludowa wielu naro­dów.Oznacza ona dzień objawienia się Jezusa Chrystusa światu i w liturgii jest określany jako epifania (greckie epifaneia znaczy uka­zanie się, objawienie). Na Wschodzie Objawienie Pana świętuje się od III wieku, na Zachodzie od IV wieku.
Święto to kończyło, trwające niegdyś od Wigilii Bożego Narodzenia, gody, okres „świętych wieczorów”, a rozpoczynało zapusty - karnawałowe zabawy.