Noc świętojańska i  następujące po niej święto Narodzenia św. Jana Chrzciciela (24 czerwca) od niepamiętnych czasów uważane były za najbardziej niesamowity moment roku. Najkrótsza noc i najdłuższy dzień zachęcały do ludowych zabaw i zachowań o charakterze magicznym.Obchody świętojańskie, których rodowód sięga czasów pogańskich, w Polsce nazywane były Sobótką (od obrzędowych ogni palonych nocą, czyli „sobótek”) lub Kupanocką (być może od imienia pogańskiego bożka Kupały lub słów „kupało” bądź „kupała”, które na pograniczu polsko-ruskim oznaczało kąpiel, zanurzenie w wodzie).

Spożywać wolno było tylko chudy żur z ziemniakami, groch z kapustą i zupę lub kompot ze śliwek suszonych. Do tych ostatnich dodawano niekiedy kluski krajane.
Nie wolno było pić też serwatki, którą zlewano do beczek i podawano bydłu.

Wielki Post zbliża się ku końcowi, nie sposób więc wspomnieć o  Niedzieli Palmowej i palmach, które jak Polska długa i szeroka niesione są do święcenia, na pamiątkę wjazdu Chrystusa do Jerozolimy. Warto pamiętać, że wielkanocne palmy to także swoista magia mająca swój prapoczątek w słowiańskich wierzeniach zabobonach.
Wierzono, a dowody tej wiary spotyka się po dziś dzień, w szczególną moc poświęconych bazi zdobiących palmy. Wszak był to pradawny symbol odrodzenia życia i przebudzenia przyrody z zimowego snu.