Na truizm zakrawa stwierdzenie, że zioła towarzyszą ludzkości od zarania jej dziejów. Pośród ich rozlicznych, codziennych zastosowań mamy także zastosowania lecznicze. Tak więc, trudno wyobrazić sobie zakładany przez nas ogródek zielny bez takich właśnie ziół. Są pośród nich mięta, melisa czy szałwia, znakomicie nadające się do sporządzania herbatek ziołowych działających uspokajająco (z melisą), tonizująco na przewód pokarmowy (z miętą i szałwią) czy też orzeźwiająco (z miętą, cytryną i kostkami lodu). Zioła lecznicze znakomicie nadają się także do sporządzania wyrafinowanych nalewek, które można stosować nie tylko na dolegliwości rozmaite, ale także ku pokrzepieniu serca i ducha !

Te rośliny są duszą, kuchni i chwałą kucharzy. Użyte w przemyślany sposób wzbogacić przekształcić każdy posiłek o  niepowtarzalne smaki i aromaty.

Do uprawy podstawowego zestawu, które przydadzą się w  naszej kuchni , potrzebne będzie niewiele miejsca. Może to być grządka o powierzchni około 6 - 9 m kw. Dobrze byłoby, gdyby stanowiska dla poszczególnych gatunków ziół miały około 1 m kw. i były oddzielone ścieżkami ułatwiającymi dostęp do nich podczas ich pielęgnacji i zbioru.

Zioła możemy również hodować w skrzynkach na balkonach, a  nawet w  doniczkach umieszczonych np. na kuchennym czy pokojowym parapecie.

Radość i satysfakcja z posiadania własnych, aromatycznych dodatków do potraw, napojów, a także nalewek warta jest poświecenia ziołom odrobiny czasu.

Rośnie dziko w górach nad brzegami potoków i na wilgotnych łąkach. Dorasta nawet do dwóch metrów.
Ma specyficzny, korzenny aromat.

W dawnych czasach uważano, że krzewach czarnego bzu mieszkają bóstwa domowe. Stąd zresztą obecność tych krzewów przy wielu wiejskich zagrodach.

W medycynie ludowej czarny bez był ceniony „od zawsze”. Uważano, że zastępuje całą aptekę, pomagając aż w 99 chorobach. Do tego przypisywano mu właściwości magiczne - chronił dom od czarownic więc sadzono z niego żywopłoty z tyłu domu, żeby się złe nie zakradło.

Właściwości lecznicze mają wszystkie części krzewu: kwiaty, dojrzałe owoce, młode liście, rdzeń gałęzi, kora, korzeń.

Powszechnie występująca w lasach krzewinka, znana także pod nazwą czarnej jagody i czernicy, wykorzystywana jest w kuchni i ziołolecznictwie od  ponad 2 tysięcy lat. 

Krzewinka o skórzastych, odpornych na mróz liściach, kwitnąca drobnym, białym lub różowym kwiatem, rosnąca dziko, w miejscach dobrze nasłonecznionych oraz w widnych lasach sosnowych i na wrzosowiskach

Rośnie w charakterystycznych, metrowej wysokości kępach. Całe rośliny pokryte są meszkiem nadającym im popielaty odcień

Pochodzi z zachodniej Azji, Bliskiego Wschodu i w krajów śródziemnomorskich. Uprawiana głównie w Indiach, gdzie nazywana jest kalonją.
Nie wiadomo jak i kiedy pojawiła się w polskiej kuchni ludowej.

Krzewy dzikiej róży rosną na brzegach lasów, przy drogach i ogrodzeniach.
Jej owalne owoce, koralowopomarańczowe (często mylnie nazywane głogiem) zawierają duże ilości znakomicie przyswajalnej witaminy ”C”, prowitaminy ”A” oraz witaminy: ”E”, ”B-1”, ”B-2” i ”K”.

Ta dwuletnia roślina pochodzi z krajów azjatyckich (Iran, Turcja), a jej suszone  nasiona (całe lub mielone) używane są jako przyprawa od ponad 5000 lat.

Jest rośliną jednoroczna, znaną i wykorzystywaną od ponad 3000 lat, pochodząca z Bliskiego Wschodu.
Dojrzałe nasiona używane są w kuchniach całego świata.

 

Jeden najsmaczniejszych owoców leśnych i ogrodowych. Wykorzystywana przez człowieka od ponad 2 tysięcy lat.