Pochodzi z równikowych lasów Indii, które są jego głównym producentem, ale uprawiany jest także w Indonezji, Malezji i Brazylii. Najlepszy pochodzi z Wybrzeża Malabarskiego.
Są to zielone owoce pnącza poddane fermentacji i suszeniu na słońcu.
Ma własności bakteriobójcze, pobudzające i ułatwiające trawienie, zapobiegające wzdęciom oraz konserwujace pożywienie.
W polskiej kuchni ludowej stosowany był wyłącznie pieprz czarny, ale inne jego gatunki zdobywają w ostatnich latach coraz większą popularność.
Przechowywanie:
* suszone owoce - w szczelnych opakowaniach, w miejscu suchym i ciemnym.
* świeże owoce - w szczelnym opakowaniu w lodówce.
* pieprz mielony - w szczelnych opakowaniach, z daleka od światła;
Pieprz najlepiej zemleć tuż przed użyciem, a dodawać pod koniec sporządzania potrawy, by nie stracił aromatu. Do dłuższego gotowania używać całych ziaren, które przed podaniem potrawy należy z niej usunąć.
Zastosowanie
Pogłebia smak wielu potraw, nadaje pikantności potrawom z wieprzowiny i wołowiny. Stosowany także do marynat.
Inne gatunki pieprzu:
Pieprz biały - dojrzałe, suszone owoce pozbawione zewnętrznej warstwy owocni.
Pieprz zielony - świeże, niedojrzałe owoce (najczęściej dostępne w marynacie), rzadko sprzedawany w postaci owoców suszonych.
Pieprz czerwony - dojrzałe owoce, nie pozbawione zewnętrznej warstwy owocni.
Wszystkie gatunki pieprzu najlepiej przechowywać w szczelnych opakowaniach, z daleka od światł?a, a pieprz marynowany (zielony) - w oryginalnych puszkach i słoikach, w chłodnym i ciemnym miejscu. | 
![[PARTNERZY]egory](http://www.potrawyregionalne.pl/media/Banners/egoryban.jpg)
