Nasza ciocia Zosia, urodzona przed I wojną światową mawiała, że ani herbata, ani kawa nie pachnie już tak jak w czasach jej młodości. Jak ktoś z lokatorów parzył kawę, to cała kamienica o tym wiedziała i wąchała. Szynka - nie smakowała cioci szynką, a ser - serem. Wraz z rozwojem dobrobytu i produkcji masowej w naszym kraju - sami zaczęliśmy narzekać, że szynka smakowo nie różni się od baleronu czy polędwicy, i że wielka różnorodność produktów nie idzie w parze z ich jakością, a nawet tę jakość znacząco obniża. I tak dołączyliśmy do grupy osób poszukujących dawnego, dobrego smaku, o którym rozprawiała nasza ciocia. Ten właściwy i wyjątkowy smak szynki, boczku, czy chleba, a także różnych potraw odnajdowaliśmy zwykle podczas świąt spędzanych na wsi. Bo to właśnie tam uchował się smak produktów i potraw a wraz z nim bogate dziedzictwo kulinarne naszego kraju.

Biecka Wytwórnia Pieczywa Cukierniczego „Kaszte-lanka” już od pięciu lat nie wytwarza smakowitych pierników, z których niegdyś słynęła w całym kraju.
Największy w mieście zakład, zatrudniający w okre-sie prosperity 600 osób, przestał istnieć. Wprawdzie nikt nie znalazł sposobu na reaktywowanie firmy, ale bieckie pierniki znowu robią furorę. Wytwarza je cukiernia „Kasia”, należąca do jednego z byłych prezesów Kasztelanki.
Firma powstała w 1959 roku, szybko stając się potentatem w słodkiej produkcji. Pierniki oblewane, glazurowane, wafle o różnych smakach przyniosły zakładowi zasłużoną renomę. Na odbiorców nie trzeba było czekać, cała produkcja schodziła na pniu.
- Pracowano na trzy zmiany, nie nadążając za zbytem. Niewielka część wyrobów trafiała nawet na rynek kanadyjski. Oprócz słynnych w kraju słodkości, w Bieczu i okolicy Kasztelanka znana była z wypieku smacznego chleba i bułek - wspomina Adam Pawlik, prezes zakładu w latach 1991-1994.

 
Jest obecnie bodaj najbardziej znaną i niezwykle popularną góralską zupa. Żadna z szanujących się karczem lub restauracji podających prawdziwe potrawy regionalne polskiej góralszczyzny nie pominie jej w jadłospisie.