Czas postu poprzedzającego Wielkanoc (łac. jejunium quadragesimae) to wyraz czci okazywanej cierpiącemu Chrystusowi. Według przekazów został on wprowadzony przez samych apostołów.
W kościele pierwotnym był to okres, w którym katechumeni przygotowywali się do chrztu udzielanego uroczyście w dzień Zmartwychwstania, a także czas pokuty, postu i wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych, których spożywanie zakazane było na pamiątkę poszczenia Jezusa na pustyni (Ewangelia wg św. Mateusza 4, 1-11).
Warto przypomnieć, że popiół wykorzystywany w tym obrzędzie pochodzi ze spalonych palm wielkanocnych poświęconych podczas ubiegłorocznej Niedzieli Palmowej.
Ciekawy esej o czasie Wielkiego Postu, autorstwa Hanny Szymanderskiej, znajdą Państwo w dziele „Obyczaje”.
(red)
| 
![[PARTNERZY]egory](http://www.potrawyregionalne.pl/media/Banners/egoryban.jpg)
To dzień symbolizujący wejście chrześcijan w czas pokuty i rozmyślania, wstrzemięźliwości i umartwień, kojarzy się z symbolicznym posypywaniem głowy popiołem. Ten prastary obyczaj już w czasach Starego Testamentu symbolizował pokutę oraz żałobę. W kościele katolickim Środa Popielcowa rozpoczyna czas Wielkiego Postu, trwający aż do Niedzieli Wielkanocnej. Tego dnia podczas nabożeństw kapłani posypują głowy wiernych popiołem, czyniąc znak krzyża, wypowiadając formułę: 
